می خواهم آب شوم در گستره ی افق

آنجا که دریا به آخر می رسد

و آسمان آغاز میشود

می خواهم با هرآنچه مرا در برگرفته یکی شوم

حس میکنم و می دانم

دست می سایم و می ترسم

باور می کنم و امیدوارم

که هیچ چیز با آن به عناد بر نخیزد

می خواهم آب شوم در گستره ی افق

آنجا که دریا به آخر می رسد

و آسمان آغاز میشود

×××××××××××××××××××××

چرا پس من انقدر دلم روشنه

چرا حالم انقدر به یادت خوشه

ببین... چرا فال حافظ یه جوری میاد که انگار قراره یه چیزی بشه

نپرسیدی اما خرابم عزیز...... خرابم عزیزم همین کافیه

ردیفم کن ای عطر بارون عصر

ردیفم کن ای بهترین قافیه

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک،
شاخه‌های شسته، باران‌خورده پاک،
آسمانِ آبی و ابر سپید،
برگ‌های سبز بید،
عطر نرگس، رفص باد،
نغمۀ شوق پرستوهای شاد
خلوتِ گرم کبوترهای مست

نرم‌نرمک می‌‌رسد اینک بهار
خوش به‌حالِ روزگار

خوش به‌حالِ چشمه‌ها و دشت‌ها
خوش به‌حالِ دانه‌ها و سبزه‌ها
خوش به‌حالِ غنچه‌های نیمه‌باز
خوش به‌حالِ دختر میخک که می‌خندد به ناز

خوش به‌حالِ جام لبریز از شراب
خوش به‌حالِ آفتاب

ای دلِ من گرچه در این روزگار
جامۀ رنگین نمی‌پوشی به کام
بادۀ رنگین نمی‌بینی به‌ جام
نُقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از آن می که می‌باید تُهی‌ست
ای دریغ از تو اگر چون گُل نرقصی با نسیم
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای‌ دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

گر نکوبی شیشۀ غم را به سنگ
هفت‌رنگش می‌شود هفتاد رنگ

 زنده یاد فریدون مشیری

دلتنگی های آدمی را

باد ترانه ای می خواند ،

رویاهایش را

آسمان پر ستاره نادیده می گیرد،

و هر دانه برفی

به اشکی نریخته می ماند.

سکوت

سرشار از سخنان ناگفته است

از حرکات ناکرده

اعتراف به عشقهای نهان

و شگفتی های بر زبان نیامده.

در این سکوت

حقیقت ما نهفته است

حقیقت تو

و من.

×××××××××××××××××××××××××

این بار یا بمان و نرو یا برو  نیا

تا کی همیشه سست خداحافظی کنیم

من       خسته ام از این همه تکرار یک مسیر

اینک بمان درست خداحافظی کنیم

می خواستم جواب سلام از تو بشنوم

حالا که میل توست خداحافظی کنیم

فقط ساده می گم:خداحافظ

به تو نگاه می کنم و

 می دانم

تو تنها نیازمن یک نگاهی 

 تا به تو دل دهد ،

آسوده خاطرت کند، بگشایدت تا به در آیی .

من پا پس می کشم

 و در نیمه گشوده به روی تو بسته می شود.

BICKEL,MARGOT

لحظه ها از پس هم فرو میچکند در تاریخچه زمان و فقط 14 روز مانده تا... 

فرار میکنم .می دوم به سوی هرچه رهاییم می دهد از تو  به سوی وحشت ,هراس یا...خانه

برایم اسرار آمیز شده ای ...نمی دانم چرا هرچه دورتر میروم صدیت واضح ترمیشود

لحن طنین اندازت هراس را به وحشت انداخته و خانه ... خانه دیر زمانی است که با صدای نگاهت ویران شده است

کاش صدایت را نمی شنیدم .سکوتت زیبا تر بود

آغازگر دوباره ام برای طعم شیرین رهایی ...قاصدک دیروز پرواز کرد

ناگفته هایم را قاب میکنم و بر سر در وادی ندامت نگاهش میدارم  تا

شاید روزی گذرت به آنجا بیافتد

دلم هوایت را کرده و تو  باز قصد سفر داری

نمی دانم چرا جاده هایمان از هم فرار میکنند

کاش روزی ایکاش  هایم تمام شوند؛

قبل از اینکه قاصدک دلم هوای کوچ به سرش بزند

وقتی شونه هات غریبست

بزار آسمون بباره

بزار دنیا زیر و رو شه

واسه من فرقی نداره

تو لبخندم را میبینی

 و در درون من قطره ها بر هم می چکند  
کمی  نزدیک تر که بیایی    
میفهمی هنگامی که طنین صدایت بر نیستان وجودم سایه می افکند چیزی در چشمانم تبلور می یابد
کاش نیازم برایت مبهم نبود کاش لمس لحظه هایم سخت نبود کاش می دانستی شانه هایت تکیه گاهیست که زخم های روحم را التیام می بخشد

دیواره ی دلم ترک برداشته است ازسیل واژهای سکو ت تو

رسوب کرده اند رویاهایم در سراب دستانت

آور شده اند بر سرم تکه تکه های پلی که از بغض چشم من تا نگاه سرد تو بود

مشوش اند احساسات نا گفته ام که هیچ گاه آوایشان تا آن سوی میز نمیرسند 

شمع های شام آخر در سکوت رو به خاموشی است

واینجا تنها منم، در گورستان قعر زمان تنهایی، به عطرت که بر کاغذی باقی است  آرامش می یابم